داستانی واقعی به حکایت شیخ علی طنطاوی (رحمه الله)

وارد یکی از مساجد شهر حلب شدم جوانی را دیدم که در حال نماز است. سبحان الله، شگفت انگیز بود . او یکی از فاسدترین جوانان بود، مشروبات الکلی مصرف می کرد، زناکاربود، پدر و مادر خود را آزار می داد تا جایی که او را از خانه بیرون کرده بودند. چه چیز او را به مسجد کشانده است. به او نزدیک شدم و از او پرسیدم: تو فلانی هستی؟

گفت : بله

گفتم : خدا را شکر که هدایت شدی .... بگو که چگونه  خداوند شما را هدایت کرد؟

گفت:من به دست شیخی که در کاباره ما را نصیحت کرد هدایت شدم.

گفتم : در کاباره؟

گفت : بله در کاباره.

گفتم : چگونه امکان دارد ؟

گفت : بشنو تا برایت تعریف کنم....

 در محله ما مسجد کوچکی بود که شیخی در آن مسجد امامت می کرد، روزی از روزها که شیخ مسجد را خالی از نمازگزار دید رو به نماز گزاران کرد و گفت: مردم کجایند؟

آنان را چه شده است که به مسجد نمی آیند و نماز نمی گزارند؟

مردم پاسخ دادند: آنان در کاباره ها و مجالس لهو و لعب حضور دارند.

شیخ پرسید: کاباره دیگر چگونه جایی است؟

یکی از نمازگزاران در جواب گفت: کاباره سالن بزرگی است  که دارای سن است و دختران لخت و نیمه لخت بالای سن مشغول رقص می شوند و مردم مشغول نگاه کردن به آنان می شوند.

شیخ گفت: آیا کسانی که به آن ها نگاه می کنند مسلمان اند؟

گفتند: بله.

گفت: لا حول ولا قوه الا بالله.... برخیزید تا به کاباره برویم و مردم را نصیحت کنیم.

گفتند : چه خوش خیالی شیخ ، می خواهی مردم را در کاباره نصیحت کنی ؟!

گفت : بله.

جماعت خواستند که او را از این کار منصرف کنند  و به او گفتند که مردم او را به مسخره می گیرند و برای او مشکل ایجاد می کنند .

شیخ در پاسخ گفت: مگر ما بهتر از پیامبر اسلام هستیم؟!

شیخ دست یکی از نمازگزاران را گرفت تا مکان کاباره را به او نشان دهد. وقتی به کاباره رسیدند مسئول کاباره از آن ها پرسید : چه می خواهید؟

شیخ گفت : می خواهیم کسانی را که در کاباره هستند نصیحت کنیم.

صاحب کاباره بسیار تعجب کرد و مانع ورود آنان شد. شیخ همچنان اصرار می ورزید که حتما باید وارد شوند.

بالاخره آن ها با پرداخت مبلغ ورودی صاحب کاباره را راضی کردند که فردا دراول وقت شروع برنامه در کاباره حضور داشته باشند.

جوان چنان ادامه داد: فردای آن روز پس از دیدن اولین رقص و بسته و باز شدن پرده سن ، دیدیم که شیخی بسیار با وقار بر کرسی نشسته و با حمد و صلوات صحبت خود را با نصیحت کردن حضار شروع کرد. مردم که متعجب و و حشت زده شده بودند تصورشان برآن بود که دارند نمایشنامه طنز را می بینند. وقتی فهمیدند که نمایشنامه ای در کار نیست شروع به مسخره کردن شیخ کردند و خواستند که مجلس را به هم بزنند اما همچنان شیخ به صحبتش ادامه داد و حاضرین نیز با مسخره هایشان مانع از ادامه صحبت او می شدند، تا این که یکی از حاضرین همگان را به سکوت فرا خواند و همه ساکت گشتند.

جوان ادامه داد: سکوت بر مجلس خیمه انداخت و شیخ به وعظ خود ادامه داد. صحبت بسیار شیوایی را ایراد کردند. انگار که هرگز چنین صحبتی را نشنیده بودیم. آیاتی از قرآن و احادیث پیامبر (ص) و داستان توبه کاران را برای ما باز گو کردند.

 در خلال صحبت هایش می گفت: زندگی طولانی داشته اید و در این زندگی بسیار گناه کرده اید. آیا از لذت های  گناه چیزی برای شما باقی مانده است؟ همه لذت ها پایان یافت و تمام شد، اما کارنامه سیاهی برای شما باقی ماند. در قیامت از اعمال شما سؤال خواهد شد و شما باید پاسخ گوی اعمال خود باشید.

آیا تا به حال به اعمال خود نگاه کرده اید ، کارهایتان شما را به سوی جهنمی فرا می خواند که تحمل آن برای شما ناممکن است. شمایی که تحمل آتش دنیا را ندارید چگونه می توانید آتش جهنم را تحمل کنید، توبه کنید قبل از این که فرصت را از دست دهید....

 جوان ادامه داد:همگان گریستند و توبه کردند حتی صاحب کاواره نیز توبه کرد. همگان پشت سر شیخ از کاباره خارج شدند و رو به مسجد آوردند.

فرستاده شده توسط مسجد حاج صفری سقز